Je rêve de Biarritz en été

Sebastien Tellier. Αν δεν σας αρέσει μάλλον δεν έχετε χιούμορ. Αυτό το λεπτό (και απολύτως, βαθύτατα ,άγνωστο στην ελλάδα) χιούμορ δευτέρου βαθμού. Που σε κάνει να ξεχωρίζεις το κενό απ' το γεμάτο.

Complexify

Scrollarete λίγο τη σελίδα, θα πέσετε πάνω σε ένα πόστ που ονομάζεται Images of Περικλής. Σας προσκαλώ να το διαβάσετε και να μου πείτε: υβρίζεται κάποιος? Καταλαβένετε οτι το πόστ αφορά ένα συγκεκριμένο άτομο και το προσβάλλει?

Εγώ γράφοντας αυτό το πόστ, αν και (ας το πούμε ευγενικά) συναισθηματικά φορτισμένος, πρόσεξα πολύ να μιλήσω για πολιτικές απόψεις και φιλοσοφίες, όχι για άτομα. Και μάλιστα, αν προσέξετε, σύμφωνα με την ιδεολογία μου δεν υποστηρίζω καν οτι κάτι είναι αντικειμενικά σωστό ή λάθος, απλά εκφράζω σκέψεις, αυστηρά γενικές και προσωπικές. Ο Περικλής, ο οποίος μου έκανε την τιμή να κάνει κάπου 27 κόμεντ, κυρίως υβριστικά ή άσχετα, είναι το όνομα το οποίο διάλεξα να βάλω στον τίτλο, απλά γιατί ήταν η αφορμή γι'αυτές τις σκέψεις. Όμως το πόστ δεν τον αφορά αποκλειστικά, αλλά είναι ένα απο τα πολλά άτομα τα οποία παρουσιάζουν τον τρόπο σκέψης ο οποίος με έκανε να γράψω το πόστ.

Τέλος πάντων για να μη μακρυγορήσω, θέλω να πώ οτι αυτά που γράφω εδώ τα γράφω για μένα, και αν σε κάποιον δεν αρέσουν είναι ελεύθερος να πάει να δεί τηλεόραση, ή άντε καμια σειρά στο ιντερνετ. Παρ'όλα αυτά, δεν είναι του στύλ μου να βρίζω κανέναν ως άτομο απο δώ, και είναι αυτονόητο ακόμα και για ένα παιδάκι 10 χρονών οτι το να κριτικάρεις μία πολιτική στάση διαφέρει απο το να βρίζεις ένα άτομο. Η συμπεριφορά που σας παρακαλώ να δείτε στα απο κάτω κόμεντς πάντως, απλώς επιβεβαιώνει κατα κάποιο τρόπο τις σκέψεις μου, για συνομίληκους χωρίς παιδεία στο επίπεδο της δημοκρατίας και της ελευθερίας του λόγου. (Ντένη αυτό ΔΕΝ είναι για σένα).

Ας είναι ξεκάθαρο: αν και διαφωνώ με πολύ κόσμο, δεν έχω πρόβλημα με κανέναν ως άτομο παρα ως πολιτικό μυαλό. Λυπάμαι που κάποιοι δεν το βλέπουν έτσι.

Oποιος έχει το χρόνο, ας τοποθετηθεί στην όλη συζήτηση. Είναι σημαντικό για μένα να ξέρω κατα πόσο προκάλεσα την αντίδραση που έλαβα.

Images of Περικλής

Σήμερα πάει ενας χρόνος. Και οι περισσότεροι τίποτα δεν κατάλαβαν.

Μακάρι να μπορούσα να είμαι κ εγώ έξω στους δρόμους. Όμως αντ'αυτού συζητάω με παππούδες. Ναι κύριε, παππούδες 19χρονών. 19χρονα παιδιά, που εν τέλει την ίδια θέση θα έχουμε στην αυριανή κοινωνία, πιστεύουν πράγματα παράξενα. Προσπαθώ να μην πιστεύω στην αλήθεια, και ούτε τώρα θεωρώ κάτι αληθινό η ψεύτικο. Όμως μέσα στη σχετικότητα των πραγμάτων με σοκάρει να ακούω έναν άκαμπτο και ψυχρό λόγο να εκφωνείται απο συνομίληκους. Έναν λόγο στον οποίο εντάξει, μερικοί στενόμυαλοι παππούδες, στραμένοι στο ένδοξο χθές έχουν δικαίωμα να καταφεύγουν, γιατί ούτως η άλλως δεν τους αφορά το ουτοπικό αύριο. Όμως 19χρονα παιδιά? Άνθρωποι που θα φτιάχναμε μαζί κάτι καλύτερο?

Δεν έχω παρα να απογοητεύομαι. Απο που να αντλήσω αισιοδοξία, τώρα που έχασα και την Ελβετία? Η ουτοπία στο κεφάλι μου, μάλλον εκεί θα παραμείνει.

Η τέχνη, λέω στον εαυτό μου, είναι ένα μέσο για να τους νικήσουμε. Γιατί σιγα μην νοιώθουν οι 19χρονοι αυτοί παππούδες οτιδήποτε απο τέχνη. Η τέχνη είναι ένας κόσμος δικός μας, ένας κόσμος εξ'ορισμού ουτοπικός και ελεύθερος. Ας προοδεύουμε εμείς στην φούσκα αυτή και ας τους αυτούς να πάνε πίσω. Είναι θλιβερό αλλά απαραίτητο. Στο τέλος όλοι μαζί θα την κάνουμε. Όμως εμείς χορτάτοι και αυτοί όχι. Γιατί πως μπορείς να χορτάσεις αναμασώντας μπαγιάτικο φαγητό?

Ο στόχος είναι να ζήσω ευχάριστα τη ζωή και όχι να την γεμίζω με οργή και απαισιοδοξία. Δεν πρέπει να το ξεχνάω αυτό. Το πρίν είναι ένα μέσο για να προετοιμάσεις την οπτική σου για το μετά. Και όταν δεν υπάρχει άλλο μετά (άσχετα αν είναι επειδή συνάντησα τυχαία τον Κορκονέα η επειδή η καρδιά μου είπε να πάψει να λειτουργεί) ο στόχος έιναι να είσαι ευχαριστημένος για όλα τα προηγούμενα μετά που τώρα είναι πρίν. Όμως το μετά να ταυτίζεται με το πριν είναι ένα σχήμα που ξεφεύγει απο τη λογική μου.

Η πολλή σκέψη με κάνει να γυρνάω γύρω γύρω. Όποτε λέω να βάλω μουσική τόσο δυνατά που να μην μπορώ να σκεφτώ άλλο. Να φανταστώ τις εικόνες της Sigrid, της προσωπικής μου ουτοπίας.

Πένθος και όνειρα.

Επιστροφή (sic)

Είναι ο καιρός των επιστροφών των διάφορων ,χαμένων στη δουλειά της αρχής της χρονιάς , μπλόγκερς, γι'αυτό είπα να επιστρέψω κ εγώ.

Ο λόγος για τον οποίο πάει καιρός που δεν έχω κάνει πόστ είναι απλά γιατι δεν είχα κάτι το τρομερό να γράψω. Πιστέυω οτι έχω αλλάξει απο τότε που ξεκίνησε το μπλόγκ, και αυτός είναι ο λόγος που δεν νοιώθω ποιά τόση ανάγκη να μοιραστώ τις διάφορες αναλύσεις μου. Δεν έχω τόση κάψα πιά να δείξω οτι σκέφτομαι, οτι ψάχνω και τα λοιπά, αν κάποιος είναι να το δεί θα το δεί.

Παρ'όλα αυτά είχα την όρεξη σήμερα να κάνω ένα πόστ, έτσι για το γαμώτο. Για τι θα μιλήσω? δεν ξέρω, μπορεί και για τίποτα. Είναι πιθανό το κύριο θέμα του πόστ να ήταν το γιατί δεν έγραφα γι΄αυτή την περίοδο, θέμα που ήδη εξάντλησα. Τέλος πάντων.

Ένα πρώτο θέμα για το οποίο θέλω να μιλήσω, είναι οι minilogue βασικά. Πρόκεται για ένα σχήμα techno-minimal απο τη Σουηδία, το οποίο βρίσκεται πολύ στα αυτιά μου τον τελευταίο καιρό. Αναρωτιόμουν αρκετά με διάφορους άλλους αμπελοφιλόσοφους, γιατί μας αρέσει η ηλεκτρονική μουσική, και μάλιστα συγκεκριμένα στύλ. Είναι ένα θέμα που έχω ξαναθίξει, αλλά χωρίς κάποια ''απάντηση'' σε αυτό το ερώτημα...Τότε βρισκόμουν ακόμα στο στάδιο της ανακάλυψης, και δεν με ένοιαζε και πολύ αυτός ο προβληματισμός.

Τέλος πάντων η απάντηση που δώσαμε, πάντα στο επίπεδο της αμπελοφιλοσοφίας φυσικά, είναι οτι η ηλεκτρονική μουσική σου κινεί μια ενδόμυχη περιέργεια. Όταν ο ήχος είναι αρκετά ''αγνός'' μα την ίδια στιγμή αρκετά πρωτόγνωρος, η αντίδρασή σου είναι κάπως ενστινκτώδης. (προσοχή: ωραίες λέξεις) Υπάρχει μια όσμωση ατόμου-ήχου που, απο τα μουσικά ήδη για τα οποία έχω ενδιαφερθεί, μόνο η ηλεκτρονική μουσική και η κλασσική μουσική μπορούν να πετύχουν. Μία σχέση χωρίς κάποιο άλλο συναίσθημα στη μέση, πρώτου βαθμού ας πούμε. Δεν είναι τυχαίο δέ οτι τα ναρκωτικά είναι αλληλένδετα με την ηλεκτρονική μουσική, αφου και η ίδια έχει την ''δράση'' ενός ναρκωτικού. Πάρτε extasy μία φορά και θα καταλάβετε. (όχι μαμά, δεν το έκανα εγώ αυτό, μην ανυσηχείς.)


Αμπελοφιλοσοφίας συνέχεια. Εδώ στην Ελβετία, στις 29 Νοεμβρίου ψηφίζουν για ένα σωρό φλέγοντα θέματα. Δημοψήφισμα φυσικά, 4 φορές το χρόνο. Όπως έχω ξανα αναλύσει ενδεχομένως, για να πάει κάτι σε δημοψήφισμα στην Ελβετία, χρειάζονται 100.000 υπογραφές, και με αυτό τον τρόπο, αυτή τη φορά, οι φασίστες πέρασαν ένα δημοψήφισμα για την απαγόρευση των μιναρέδων. Φυσικά, το μέτρο δεν θα περάσει μάλλον, ευτυχώς, αλλά ακούστε τι συνέβη:

Το ακροδεξιό κόμμα που στηρίζει την πρωτοβουλία, (ναι, αυτό που έιχε και την αφίσα με τα προβατάκια), έβγαλε αυτή την αφίσα, η οπόια απαγορεύτηκε

και έτσι, αναρτήθηκε αυτή η αφίσα:

censure: raison de plus de dire oui: ''λογοκρισία, ένας ακόμα λόγος για να ψηφίσετε ναι'',
Φυσικά, οι μάγκες αυτοί έχουν παίξει το παιχνίδι πολλές φορές. Κάνουν πολύ προβοκατόρικες αφίσες, ελπίζοντας στην απαγόρευσή τους, ώστε να μπορούν να φωνάζουν. (αν ήμασταν στην Ελλάδα η φυσική συνέχεια της φράσης θα ήταν: ''στα κανάλια'', όμως εδώ οχι χαχα). Ευτυχώς η συντηρητική αλλά ώριμη ελβετική κοινωνία, τους έχει μάθει και δεν τους δίνει σημασία, όμως η όλη ιστορία μου έβαλε κάτι στο μυαλό. Ο.κ. δε γουστάρουμε την ακροδεξιά, είναι πολλές φορές μισάνθρωπη κι επικίνδυνη, όμως δεν χρησιμεύει σε τίποτα να τους εξαλείφει κανείς με τη βία. Το να τους σπάσεις το κεφάλι, μπορεί να είναι (τραβηγμένα) λογικό μερικές φορές, αλλά δεν βοηθάει σε τίποτα, ίσα ίσα, θα δημιουργήσει καινούριους καραφλούς. Το να απαγορεύεται η αφίσα, μόνο δημοσιότητα θα τους δώσει. Όσο η εκπαίδευση και η κοινωνία παραμένουν οι ίδιες, τα εχέγγυα θα υπάρχουν για την παραγωγή καραφλών. Δεν πάτε να σπάτε κεφάλια οι αντιφα...

Ένας τίτλος για την προηγούμενη παράγραφο θα μπορούσε να είναι: ''πόσα κλισέ μπορουν να συγκεντρωθούν σε μία φράση?'', γι' αυτό το κόβω εδώ.

Κάπου εδώ τελειώνει και η όρεξή μου για πόστ αυτό το πρωινό, το αφήνω σε σας να ευχηθείτε η να απευχηθείτε να έχω ξανά τέτοια όρεξη σύντομα!
Χαιρετίσματα.

Χαμός

Πολύ διάβασμα και ύπνος αυτον τον καιρό.
Τελευταία πώρωση, James Ellroy. Εξ'ου και το αστυνομικό/λιτό/νουάρ στυλ που μιμούμαι (για πλάκα).

Διαβάζω το αμερικάνικο ταξίδι θανάτου.
Ένα βιβλίο 860 σελίδων. Ένα βιβλίο που μιλάει για τα σκατά.

Τα σκατά της αμερικάνικης κοινωνίας τη δεκαετία του '60. Το οργανωμένο έγκλημα. Τη δολοφονία του Κέννεντυ. Τα ναρκωτικά. Το βιετνάμ. Το Λάς Βέγκας. Την κούβα. Το FBI. Τα σκατά.

Πρόκεται περι μυθιστορήματος βέβαια. Όμως και πάλι καταλαβαίνεις πράγματα.
Συνειδητοποιείς.

Εκτός αυτού μου έχει κολλήσει αυτό το αστυνομικό στύλ αφήγησης.
Με έχω πιάσει να αφηγούμαι τη ζωή μου έτσι.

Π.χ. χθές έφτασα 2 τη νύχτα πειραιά. Να σας περιγράψω την διαδρομή μου απο το πλοίο ως τη στάση του 040 όπως εκ των υστέρων κατάλαβα οτι είχα βιώσει:

«Κατέβηκε απο το πλοίο.
Οι ταξιτζήδες ζητούσαν κούρσα. Μαλάκες.
Τους προσπέρασε. Οι δρόμοι άδειοι.
Περιστασιακά περνούσε ένα αυτοκίνητο ή μηχανάκια με κομμένες εξατμίσεις.
Φορούσε καπέλο. Κουβαλούσε δύο τσάντες. Φοβόταν μην τον προσέξουν. Παρατηρούσε.

Ανηφόρισε πρός μία πλατεία.
Τα περίπτερα ήταν σκοτεινά και βρομούσαν κάτουρο.
Τα ταξί που περνούσαν του έκαναν φώτα. Μαλάκες.
Έφτασε στη στάση του 040. Μερικοί άνθρωποι. Ωραία. Άφησε τις τσάντες στο βρόμικο πεζοδρόμιο.
Πήγε και πήρε μια κόκα κόλα. Περίμενε. Παρατηρούσε.

Ένα λεωφορείο πέρασε προς την άλλη κατεύθυνση. Ωραία.
Είχε κάμποσο κόσμο μέσα. Κι όμως οι δρόμοι σχετικά άδειοι.
Ο κόσμος που περίμενε τον διασφάλιζε.

Πέρασαν 5 λεπτά. Ήρθε ένα λεωφορείο για το αεροδρόμιο. Ολοι εκτός απο εκείνον μπήκαν μέσα. Σκατά.

Πέρασαν 2 λεπτά. Το λεωφορείο του φάνηκε. Ήταν άδειο.»

Έχει πλάκα που καταγράφω έτσι τα πράγματα αλλά πιστεύω πως θα το βαρεθώ. Ευτυχώς τελειώνω το βιβλίο. Καλή συνέχεια διακοπών. Η Σίφνος είναι εξαιρετική, σας την συνιστώ ,παρεπιπτόντως. Και η Αθήνα όμως λέει.